*بنا به گفتۀ شما در چند سال اخیر، جامعۀ ایرانی با نوعی انقلاب جنسی مواجه بوده است؛ دراین‌بین، روسپیگری به‌عنوان نوعی انحراف جنسی نیز، متاثر از این انقلاب جنسی چقدر تغییر ماهیت داده است؟

روسپیگری به معنای اقتصادی‌شدن مسئلۀ جنسی است. اوج اقتصادی‌شدن یک جامعه، یعنی اینکه رابطۀ جنسی نیز اقتصادی شود. این بدترین نوع اقتصادی‌شدن یک چیز است، چون اقتصاد در این شرایط به‌شدت غیراخلاقی می‌شود، درحالی‌که رابطۀ جنسی یک رابطۀ به‌شدت انسانی است. ظریف‌ترین، عمیق‌ترین و لطیف‌ترین رابطۀ انسانی، رابطۀ جنسی است؛ ولی متأسفانه در جامعۀ ما چندان به آن توجه نمی‌شود و شناختی در مورد آن وجود ندارد، چون ما یک جامعۀ رهبانی هستیم و با بحث‌های جنسی مشکل داریم. مسائل جنسی در ایران هیچ‌گاه به‌رسمیت شناخته نمی‌شود و این عدم شناخت و عدم به‌رسمیت‌شناختن برای خانم‌ها بیشتر است؛ حتی بعد از ازدواج هم به مسائل جنسی زنان چندان توجه نمی‌شود و این عدم توجه باعث شده تا زنان دچار بحران‌های شدید شوند. زنان به‌ویژه مطلقه‌ها، بیوه‌ها و مجرد قطعی‌ها، احساس تنهایی زیادی می‌کنند و به همین خاطر، مثلا میزانِ خودکشی آن‌ها زیاد شده است. همین خانم بازیگری که اخیراً خودکشی کرد، در مصاحبه‌ای گفته است که اگر به گذشته برمی‌گشتم، یک زن خانه‌دار می‌شدم و بچه‌هایم را بزرگ می‌کردم.

مسئلۀ دیگر، پررنگ‌شدن فردیت در جامعه است. فردیت زمانی در جامعه ایجاد می‌شود که آسایش به‌وجود می‌آید. فردیت، نفی دیگری است که در آن فرد فقط به خود اهمیت می‌دهد؛ یعنی فردیت به خودمحوری یا اگوئیسم تبدیل می‌شود. فرد خودمحور به‌شدت از دیگران نفرت پیدا می‌کند، مخصوصاً نفرت جنسی. در فردیت، از عشق و عاطفه خبری نیست. مشکل ما این است که عشق و عاطفه مخصوصاً در زنان از جامعه رفته است.

*پیوند میان این مشکلات با مسئلۀ روسپیگری کجاست؟

مسئلۀ اصلی، کم‌رنگ‌شدن خانواده است. اوج عشق و عاطفه بین دو نفر در رابطۀ جنسی بروز پیدا می‌کند. اگر غلیان عشق و رابطۀ جنسی بین دو نفر به‌وجود بیاید، خانواده تشکیل می‌دهند و تصمیم به بچه‌دارشدن می‌گیرند. تازه بعد از بچه‌دار‌شدن، رابطۀ جنسی شدیدتر هم می‌شود، چون عاطفه میان زن و شوهر بیشتر می‌شود؛ البته درصورتی‌که زن تنها به فرزندش نچسبد و ازنظر جنسی شوهرش را رها نکند. از اینجا بزرگ‌ترین مشکل جامعه ایجاد می‌شود؛ در این حالت، مرد به رابطۀ بیرون از خانواده کشیده می‌شود. اگر خانه و خانواده -با این سیستمی که بیان کردم- قوی باشد، از فحشا خبری نیست، اما اگر خانواده به دلایل متفاوت ضعیف شد، فحشا قوی می‌شود.

فحشا در خیابان است، ولی خانواده در خانه است. فحشا در خانه معنا ندارد. اگر خانواده‌ای بفهمد فاحشه‌ای در خانه وجود دارد، فوری عکس‌العمل نشان می‌دهند، کل خانواده نیز احساس ناامنی می‌کند؛ نه‌تنها در ایران که در اروپا هم این‌چنین است. موقعی که در استراسبورگ فاحشه‌ها کنار خیابان ایستادند، یک هفته در فرانسه تظاهرات شد. هیچ‌جا فحشا قانونی نیست و تنها از باب اضطرار آن را پذیرفتند. تنها در دو کشور فحشا قانونی است، یکی در تایلند و دیگری در ترکیه که کشوری اسلامی است و ادعای مذهب هم دارد!

*مواردی که فرمودید بیشتر در نسبت گرایش به روابط خارج از خانواده و یا نتایج کم‌رنگ‌شدن خانواده در زندگی افراد است. اگر امکان دارد در مورد مختصات روسپی‌گری و تغییر و تحولات آن در چند سال اخیر صحبت کنیم. برخی روسپیان به دلیل فقر و مشکلات اقتصادی حاضر به تن‌فروشی می‌شوند که این افراد به لحاظ روحی آسیب زیادی هم می‌بینند، اما برخی نه‌تنها فقیر نیستند، بلکه درآمدهای کلان هم دارند. این تغییر ماهیت چگونه رخ داد؟

یک زمانی فرد ممکن است از باب اضطرار (مشکلات اقتصادی) به روسپی‌گری روی بیاورد، اما یک زمانی واقعاً بحث درآمدزایی مطرح است. الان متأسفانه در جامعۀ ما روسپی‌ها درآمدهای کلان دارند، مثلاً ماهی صد تا دویست میلیون درآمد دارند.