اندیشه آینده | شماره هشتم

از گوشه و کنار شهرهای امروزی، به‌ویژه کلان‌شهرها، آواهایی می‌شنویم که با ساختمان‌های مسکونی و اداری سربه‌فلک‌کشیده، مراکز تفریحی و تجاری بزرگ و شلوغ، بزرگراه‌های پُررفت‌وآمد و ترافیک‌های سرسام‌آور و آدم‌هایی که بدون‌توجه به دوروبرشان از کنار یکدیگر می‌گذرند، هم‌خوانی ندارد. آواهایی که مثل صداهای دیگر روح و روانمان را نمی‌خراشد و آرامشمان را مخدوش نمی‌کند. صدای ساز و آواز خوانندگان و نوازندگانی که به‌جای استودیو، خیابان را برای ارائۀ نمایش آثارشان انتخاب کرده‌اند.

چه آن‌ها را ببینیم، چه نبینیم؛ آن‌ها ما را می‌بینند. چه آوایشان را بشنویم، چه نشنویم؛ آن‌ها ما را برای شنیدن انتخاب می‌کنند. چه به نواختن و خواندنشان توجه کنیم، چه بی‌تفاوت از کنارشان بگذریم؛ آن‌ها هر روز با سازها و ملودی‌هایشان به شهرهای سیمانی روح می‌دمند و جان تازه‌ای به رهگذران خسته از کار و روزگار و زندگی پیشکش می‌کنند.

گویی خوانندگان و نوازندگان خیابانی جادوگرانی هستند که با نت‌هایشان به رنگ‌های مات و دودگرفتۀ شهرها، درخشش و روشنی می‌دهند و گوش‌هایمان را از آلودگی‌ها پاک می‌کنند.

داستان این شمارۀ اندیشۀ آینده داستان زنان و مردانی است که با سازها و صدایشان به جنگ همۀ موانع رویِ زمین و زیرِ زمین رفته‌اند و سربلند بیرون آمده‌اند. داستان هنرمندانی که از دل‌خوشی‌های کوچک و بزرگشان دست برنداشتند و هرجا که شد سازهایشان را رقصاندند و دغدغه‌های شخصی‌شان را عمومی کردند. داستان دستان و حنجره‌هایی که قصه‌های تازه را با نت‌های کهن روایت کردند و ترانه‌ها و تصنیف‌های قدیمی را با سازهای جدید به گوش ما رساندند. داستان انسان‌هایی که با آواهایشان تلاش می‌کنند ما را از تکرارهای غمگین برهانند. داستان مردمانی که روزگارشان با شعر و موسیقی گره خورده است و به قول مولانا:

خاک و خس این خانه همه عنبر و مشک‌ست

بانگ در این خانه همه بیت و ترانه‌ست